Φόρτωση...
Βρίσκεστε εδώ:  Αρχική  >  Πολιτισμός  >  Τρέχον άρθρο

«Αγέρωχο Ρημάδι» (Ο Φάρος) το νέο τραγούδι του Δημήτρη Λιόλιου με την συμμετοχή της Αναστασίας Φεργαδιώτη

13 Σεπτεμβρίου, 2021  /  Χωρίς Σχόλιο

 «…Πως δεν σε φτάνει η κραυγή που μες στο σώμα μου αντηχεί

Πως δεν σε ξεκουφαίνει;…»

Καλοκαίρι του 2021 και οι ζωές μας συνεχίζουν να κυλάνε μέσα στην αβεβαιότητα από την πανδημία και όσα αυτή έχει επιφέρει παγκοσμίως σε κάθε επίπεδο. Ίσως τώρα είναι μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ να κοιτάξουμε  ο καθένας μας τον άνθρωπο μέσα του κατάματα. Αυτή είναι και η θεματολογία  στο καινούργιο τραγούδι με το οποίο επιστρέφει πολύ δυναμικά αυτή τη φορά ο Δημήτρης Λιόλιος σε μουσική που έγραψε ο ίδιος στους στίχους που του έστειλε και εμπιστεύθηκε την περίοδο του εγκλεισμού ο  Μαρίνος Κουνάδης.

«…Μια θάλασσα είναι η ζωή μου…

κι εγώ στο πλάι της ένας φάρος…»

Το εναλλακτικό ροκ του Δημήτρη, συναντάει το hip hop, την ethnic αλλά και την νεοκλασσική μουσική σε ένα πάντρεμα ήχων που σε παίρνει μαζί του από το πρώτο κιόλας άκουσμα. Ο στίχος βαθύς, ειλικρινής και πάνω απ΄όλα άμεσος «περπατάει κάτω στον δρόμο» μαζί με σένα.  Μια ιδιαίτερη ερμηνεία από τον Δημήτρη Λιόλιο όπως δεν μας συστήθηκε ποτέ ξανά στο παρελθόν. Η Αναστασία Φεργαδιώτη σε έναν ερμηνευτικό ρόλο ψυχής μαγεύει με τα ανατολίτικα φωνητικά της απογειώνοντας την όλη ατμόσφαιρα του τραγουδιού ενώ ο Γιώργος Χατζής  δίνει το δικό του ιδιαίτερο χρώμα με την ερμηνεία του στο βιολί.

Κι όπως σχετικά αναφέρει ο Δημήτρης Λιόλιος:

«… Από το «Αγέρωχο» στο «Ρημάδι» … μια εντύπωση δρόμος… μέχρι που αυτές οι δύο λέξεις αγκάλιασαν επιτέλους η μία την άλλη. Κι ο δρόμος μετά ακόμα πιο μοναχικός αλλά πλέον ουσιώδης και συνειδητοποιημένα δικός σου. Όσο και να πέσεις, κάποια στιγμή θα σηκωθείς. Θα έρθουν στιγμές που θα φωνάξεις που θα ξεσπάσεις, θα πεις λόγια που δεν ήθελες να πεις, θα γελάσεις και θα κλάψεις θα πονέσεις όμως και θα τολμήσεις να παλέψεις κολυμπώντας ανάμεσα σε  λάθη και σωστά στην αποδοχή του εαυτού σου και στην αμφισβήτησή του. Πάντα θα είσαι εσύ, πάντα θα είσαι εκεί . Είσαι ο φάρος της δικής σου ζωής. Ένα Αγέρωχο Ρημάδι που δεν σκύβει ποτέ και δεν πτοείται. Όσο καλύτερα αντιλαμβάνεσαι τη ζωή, τόσο περισσότερο την κατανοείς και τόσο περισσότερο την ερωτεύεσαι μέσα στο αντίξοο. Έτσι δίνεις και θα συνεχίσεις να δίνεις τις μάχες σου. Πάντα έτσι γινόταν, πάντα έτσι θα γίνεται…»

Κυκλοφορεί ψηφιακά σε όλες τις διαδικτυακές πλατφόρμες από την «Καθρέφτης»

YouTube

Δημήτρης Λιόλιος feat. Αναστασία Φεργαδιώτη – Αγέρωχο Ρημάδι (Ο Φάρος)

Βρείτε το τραγούδι σε όλες τις διαθέσιμες ψηφιακές πλατφόρμες μουσικής

https://orcd.co/agerohorimadi

Και μία μικρή ιστορία μέσα από το τραγούδι                                                                                      

Επίτρεψέ μου να συστηθώ. Είμαι ένας φάρος. Αλλά θα μου πεις πως αυτό είναι προφανές, βλέπεις το φως μου, βλέπεις που βρίσκομαι. Μπορεί να σου αρέσω, να εκτιμάς την εξωτερική μου ομορφιά. Αλήθεια όμως, ξέρεις τι με πέτρωσε; Τι με έκανε ακίνητο; Οι φάροι δεν τρέχουν στις ακτογραμμές ψάχνοντας ποιο καράβι να σώσουν, απλά στέκονται και φωτίζουν.

Σωστά; Αυτή είναι η μισή αλήθεια.

Η άλλη μισή είναι πως άνθρωποι κουβάλησαν τις πέτρες με τις οποίες χτίστηκα, δεν τις δημιούργησε κάποια ανώτερη δύναμη, ούτε βέβαια εγώ. Τις κουβαλούσαν συστηματικά, μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, στιγμή με την στιγμή. Και ξημέρωσε η μέρα που αισθάνθηκα μια τρομερή απόσταση ανάμεσα σε εμένα και οτιδήποτε άλλο.

Και τότε πέτρωσα. Το έργο είχε ολοκληρωθεί. Το δικό τους έργο. Χάρηκα που με έφτιαξαν ψηλό και δεν με έφταναν. Δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή μίσος. Το μίσος είναι σαν να πίνεις εσύ δηλητήριο και να περιμένεις να πεθάνει ο άλλος.

Και είπα στον εαυτό μου «καλύτερα εδώ στα ψηλά, αν ο αντίπαλος είναι σε απόσταση βολής, τότε είσαι κι εσύ». Μου έβαλαν κι ένα φως πάνω-πάνω. Έτσι, για να είμαι χρήσιμος.

Νομίζουν ότι το φως ταξιδεύει ταχύτερα από οτιδήποτε άλλο, αλλά κάνουν λάθος. Όσο γρήγορα και να ταξιδέψει το φως, βρίσκει το σκοτάδι να έχει φτάσει εκεί πρώτο και να το περιμένει.

Φρόντισαν λοιπόν με κάθε λεπτομέρεια αυτό το φως. Το φως μου. Ένας χαλασμένος φάρος είναι πολύ πιο επικίνδυνος από έναν ύφαλο. Όμως αυτός που δεν βλέπει το σκοτάδι, δεν ψάχνει το φως.

Μπορεί εδώ που βρίσκομαι, να μοιάζω μόνος. Αλλά μη νοιάζεσαι, η μοναξιά είναι ο τόπος του εξαγνισμού. Και ταυτόχρονα, το αγκάθι. Το μαχαίρι στη σάρκα. Μια σάρκα που είχα πριν αρχίσουν να μου κουβαλούν πέτρες και να με χτίζουν.

Έχω ένα μυστικό που δεν ξέρει κανείς όμως. Στα θεμέλιά μου τρέχει αίμα. Ακόμα.

Εύχομαι να με κατάλαβες.

Αν όχι, κάποια στιγμή βρες έναν καθρέφτη και κοιτάξου.

Είμαι εσύ.

Άκουσέ με…

  • Δημοσιεύτηκε: 5 ημέρες πριν την 13 Σεπτεμβρίου, 2021
  • Τελευταία αλλαγή: 13 Σεπτεμβρίου, 2021 @ 1:11 μμ
  • Καταχωρημένο σε: Πολιτισμός

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μπορεί να σας αρέσουν...

Θέατρο και ζωγραφική στα καλλιτεχνικά εργαστήρια του Δήμου Τρικκαίων

Περισσότερα →